🦦 Polska Misja Katolicka W Norwegii

Polska Misja Katolicka w Malmö, Malmö. 1,122 likes · 23 talking about this · 197 were here. Polska Misja Katolicka w Malmö Ramels väg 149, 213 69 Malmö Lokalna Polska Misja Katolicka w Slough pod wezwaniem Miłosierdzia Bożego i Matki Bożej Królowej Polski (Local Polish Catholic Mission in Slough of Divine Mercy & Our Lady Queen of Poland) 48 Pitts Road Slough, SL1 3XH, Berkshire parafiaslough@gmail.com +44 1753 533861 Kult Relikwii. Polska Misja Rzymsko Katolicka Św. Maksymiliana Kolbe w San Diego została uhonorowana przez przyznanie relikwii trzech wielkich apostołów Miłosierdzia Bożego: Błogosławionego Jana Pawła II, Świętej Siostry Faustyny, i Bł. ks. Michała Sopoćki. Why do we venerate relics? POLSKA MISJA KATOLICKA. BIELEFELD-PADERBORN Powitanie nowego roku szkolnego 2023/2024 oraz pierwsze zajęcia odbędą się w ostatnią niedzielę sierpnia tzn. 27 Studium w Paryżu 263 bis, rue Saint - Honoré 75001 PARIS tel. 01 55 35 32 23 e-mail: pmk.france@gmail.com Harmonogram zajęć w roku 2019 Uroczystość wręczenia dyplomów,26 listopada 2021 r. Ks. Dr Robert Czarnowski Sekretarz Polskiej Misji Katolickiej we Francji oraz dyrektor Archiwum PMK i Biblioteki w Seminarium Polskim w Paryżu. Oczywiście, to biskup danej diecezji decyduje o adresatach tej posługi. W Norwegii nie chcemy tworzyć jakiegoś ekskluzywnego duszpasterstwa dla Polaków. Wobec braku księży, misja kkapłanów z Polski jest bardzo ważna, bo wspiera również Kościół katolicki w Norwegii. Kościół katolicki w Norwegii dla Polaków jest Rzymskokatolicka Parafia Św.Svithun'a w Stavanger - Duszpasterstwo Polaków, Stavanger, Norway. 2,020 likes Rzymskokatolicka Parafia Św.Svithun'a w Stavanger - Duszpasterstwo Polaków, Stavanger, Norway. 2,018 likes · 7 talking about this · 106 were here. Polska Szkoła Sobotnia im. Jana Brzechwy z Norwegii wzięła udział w warsztatach, które odbyły się w dniach 19-20 listopada w stolicy Danii, Kopenhadze, Warsztaty edukacyjne dla nauczycieli polonijnych, dzieci, młodzieży oraz rodziców. Xx4lx6. Niewiele jest takich książek, które stają się przewodnikiem po świecie mało znanym. Taką właśnie publikacją jest pra- ca doktorska franciszkanina o. Franciszka Szajera obroniona na papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie, zatytułowana "Życie religijne i społeczne Kościoła katolickiego Norwegii w latach 1945-2003". Odrodzenia Kościoła katolickiegoHistoria chrześcijaństwa w Norwegii to kilka etapów istnienia i działalności Kościoła: wprowadzenie i utrwalanie chrześcijaństwa w czasach panowania na Półwyspie Norweskim wikingów, potem czasy reformacji, a więc ogólnonarodowe przejście od katolicyzmu do Kościoła zreformowanego i wiek XIX, w którym wzmaga się wola powrotu do praktyk przedreformacyjnych i odrodzenia Kościoła katolickiego w temu powracaniu do źródeł zapewniała praca duszpasterska, którą niemal od podstaw musiał budować Kościół w XIX wieku, a kontynuował Kościół współczesny. Odnawiało się i utrwalało sakramentalne życie katolików, a także charakterystyczne dla ostatnich lat ruchy religijno-społeczne: działalność zakonów świeckich oraz takich organizacji, jak Caritas Norway, Focolari, Franciszkańska Pomoc, Centrum Katechetyczne, Norges Unge Katolikker (Norwescy Młodzi Katolicy), Norges Katolske Kvinneforbund (Katolicki Związek Norweskich Kobiet) oraz oficjalny powrót katolicyzmu nastąpił w połowie XIX wieku, to jeszcze przed II wojną światową określenie "katolik" znaczyło kogoś obcego, przybysza. Dlatego bardzo silny wpływ na proces odnowy mieli emigranci. Przybywając do nowego kraju, właśnie w swoim Kościele - a często był to właśnie Kościół katolicki - szukali wsparcia i łączności z utraconą z różnych powodów ojczyzną. Nie bez znaczenia jest tu fakt, że kiedy w połowie XIX wieku zmieniło się nastawienie władz państwowych do katolicyzmu, jego odradzanie się było możliwe głównie dzięki zagranicznym misjonarzom, także z Szajer wspomina, że po ponad 160 latach odradzania się katolicyzmu w Norwegii społeczność katolicka nadal nie przekracza 1 proc. ludności, a połowę tej liczby stanowią imigranci. To dlatego współczesny Kościół w Norwegii żyje w ciągłym dialogu. Wezwanie do ekumenizmu, które jako zadanie do wypełnienia zostawił Jan Paweł II, jest szczególnie ważne w takim kraju. Pomiędzy norweskim Kościołem katolickim i luterańskim trwa dialog, który pozwala wierzyć, że pojednanie chrześcijan rzeczywiście jest możliwe.\\\* Franciszek Szajer urodził się 26 września 1958 r. w Skolinie w rodzinie ukończeniu szkoły podstawowej podjął naukę w Zasadniczej Szkole Spożywczej w Jarosławiu, a potem w technikum wieczorowym. W tym czasie uczęszczał na katechezy u oo. Franciszkanów w Jarosławiu i to tam zafascynowała go postać i osobowość św. Franciszka z odbył w klasztorze oo. Franciszkanów Reformatów w Przemyślu. Filozofię i teologię studiował w Krakowie u księży misjonarzy św. Wincentego a `Paulo podczas stanu wojennego w Polsce. 10 maja 1986 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Pracował w Przemyślu, Krakowie i w Jarosławiu. W 1993 roku został oddelegowany do posługi w Norwegii. Dziś pracuje w parafii franciszkańskiej w Oslo, w kościele św. Hallvarda. W Norwegii powołał do życia Franciszkańską Grupę Pielgrzymkową i zorganizował kilkanaście pielgrzymek zarówno dla Polaków, jak i Norwegów, Filipińczyków oraz Wietnamczyków do sanktuariów maryjnych rozsianych po całym SZKLANY, JANINA JANUSZEWSKA-SKREIBERG (Oslo) Polski kościół Wniebowzięcia w Paryżu Polska Misja Katolicka (PMK) – stałe katolickie duszpasterstwo Polonii działające w wielu krajach, podlegające Konferencji Episkopatu Polski. W Anglii i Walii[edytuj | edytuj kod] Nabożeństwo różańcowe w kościele MB. Częstochowskiej przy Devonia Road w dzielnicy Islington w Londynie, będącym centrum Polskiej Misji w Anglii i Walii. Historia[edytuj | edytuj kod] Początki misji sięgają opieki duszpasterskiej nad Polakami przybyłymi na Wyspy Brytyjskie po powstaniach narodowych 1831, 1848, 1863 i 1905. Jednym z pierwszych duszpasterzy był ks. Emeryk Podolski, który odprawiał dla Polaków nabożeństwa w kaplicy przy Sutton Street w dzielnicy Soho w Londynie. Dzięki staraniom generała Wł. Zamoyskiego i dzięki życzliwości kardynała Wisemana w 1864 przybył z kraju ks. Chwaliszewski i odprawiał nabożeństwa dla Polaków w kaplicy polskiej kościoła św. Piotra w Hatton Garden. Polskie duszpasterstwo zostało oficjalnie ustanowione w 1894 roku przez kardynała Herberta Vaughana, ówczesnego arcybiskupa Westminsteru. Zalążek misji stworzyła bł. matka Franciszka Siedliska, fundatorka Zgromadzenia Sióstr Nazaretanek i ich ojciec duchowny, ks. Lechert. Z matką Siedliską przyjechały wtedy dwie siostry i założyły pierwszą polską szkółkę. Odtąd nabożeństwa polskie odbywały się regularnie w kaplicy przy Globe Road, później przy Cambridge Heath Road, we wschodniej dzielnicy Londynu, Bethnal Green. W okresie międzywojennym duszpasterstwo polskie koncentrowało się w kościele polskim przy Mercer Street, który był dzierżawiony. W roku 1928 władze miejskie uznały budynek kościoła, ze względu na jego stan techniczny, za zagrażający bezpieczeństwu. Jeszcze tego samego roku kościół odwiedził kardynał Kakowski w towarzystwie ks. biskupa Przeździeńskiego z Siedlec i ambasadora RP Skirmunta. Po wielu poszukiwaniach zdecydowano się na kupno kościoła w dzielnicy Islington przy Devonia Road za 4000 funtów, który sprzedawali Swedenborgianie. Kościół wraz z przylegającymi do niego budynkami dość dobrze nadawał się do urządzenia Polskiej Misji Katolickiej, do użytku sakralnego, a także do potrzeby polskiej szkoły sobotniej. Kardynał Bernard Bourne, arcybiskup katolicki Westminsteru, wspomógł misję pożyczką 1000 funtów na remont. Była to pierwsza polska świątynia na Wyspach Brytyjskich. Jej poświęcenie odbyło się 30 października 1930 roku. Dokonał go ks. kardynał August Hlond, prymas Polski, w obecności kardynała Bourne. W 1938 posługę duszpasterską w misji objął ks. Władysław Staniszewski, do tego czasu dyrektor biura kancelarii prymasa Polski, który zaofiarował się przyjechać do Anglii na 3 lata. Wyjeżdżał do Londynu żegnany słowami kardynała Hlonda: Po wielkiej wojnie, na jaką się zanosi, najprawdopodobniej tamtejsza kolonia polska powiększy się i jeżeli uda się utrzymać tę placówkę do tego czasu, to może się okazać opatrznościowym. Działalność biskupa Józefa Gawliny[edytuj | edytuj kod] Misja w czasie wojny była aktywna. Skoro kardynał Hlond przewidział już przed wojną, na co się zanosiło, mianował biskupa polowego, w stopniu generała dywizji, Józefa Feliksa Gawlinę, zwanego przez Jana Pawła II "biskupem tułaczem", nie tylko jako duszpasterza sił zbrojnych ale i opiekuna całej polskiej emigracji[1][2][3][4]. Po audiencji u papieża Piusa XII Sekretariat Stanu Stolicy Apostolskiej przedłużył mu jurysdykcje biskupa polowego, co pośrednio oznaczało uznanie ciągłości państwa polskiego i jego armii. Wyjechał do Francji. 18 października 1939 po przybyciu do Paryża formalnie podjął obowiązki biskupa polowego Wojsk Polskich (Polskich Sił Zbrojnych na uchodźstwie). Włączył się do organizacji Wojska Polskiego we Francji. Organizował dla żołnierzy niedzielne nabożeństwa przez radio. Zarządzeniem z 12 listopada 1939 Ministra Spraw Wojskowych rządu RP na uchodźstwie, gen. Władysława Sikorskiego, został zastępcą przewodniczącego zarządu Polskiego Czerwonego Krzyża w czasie wojny[5]. Wydał Modlitewnik Żołnierza Polskiego. 21 grudnia 1939 dekretem prezydenta Raczkiewicza został mianowany członkiem I Rady Narodowej RP, następnie zastępcą członka Komisji Wojskowej, członkiem Komisji Prawno-Konstytucyjnej i przewodniczącym Komisji Spraw Zagranicznych. Działał w Radzie Narodowej. Udzielał pomocy polskim uchodźcom we Francji. Od stycznia 1940 był członkiem Rady Naczelnej Światowego Związku Polaków z Zagranicy. Od 18 września 1940 przebywał w Wielkiej Brytanii, po klęsce Francji. Od kwietnia do października 1942 przebywał w ZSRR, gdzie gen. Władysław Anders formował Polską Armię. Opuścił ZSRR ostatnim transportem odchodzącym do Iranu. Po powrocie z Bliskiego Wschodu kontynuował swoją prace w oddziałach Wojska Polskiego w Wielkiej Brytanii. Powołał dwa seminaria duchowne: w Szkocji i w Syrii. 16 sierpnia 1943 biskup Gawlina celebrował mszę żałobną na pogrzebie W. Sikorskiego w Newark w Anglii. Jego jurysdykcji jako biskupa polowego podlegali żołnierze Polskich Sił Zbrojnych we Francji, w Wielkiej Brytanii, Kanadzie, na Bliskim Wschodzie, w Afryce i w ZSRR (od 1942), a od 1944 we Włoszech, Belgii, Holandii i w Niemczech. Po zakończeniu II wojny światowej i rozwiązaniu Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie przestał pełnić funkcję biskupa polowego. 8 lutego 1945 został mianowany opiekunem (protektorem) Emigracji Polskiej na czas niemożności wykonywania tych zadań przez prymasa Polski, a 5 czerwca 1945 Stolica Apostolska powierzyła mu opiekę nad uchodźcami polskimi w Niemczech i Austrii. Po śmierci kard. Augusta Hlonda 28 stycznia 1949 papież Pius XII mianował Józefa Gawlinę Opiekunem Duchowym Polaków na uchodźstwie, czyli Protektorem Emigracji Polskiej. Od połowy 1947 zamieszkał jako rektor przy polskim kościele Biskupa św. Stanisława w Rzymie, przy via Botteghe Oscure 15. W latach 1949-1952 złożył wizyty w polskich ośrodkach emigracyjnych w jedenastu krajach Europy, Ameryki Północnej i Ameryki Południowej. Brał udział w tworzeniu Polskich Misji Katolickich w Argentynie, Australii, Brazylii, Chile, Danii, Hiszpanii, Holandii, Luksemburgu, Republice Południowej Afryki, Szwajcarii, Szwecji i Tanzanii. Jego zasługą było także zbudowanie polskiej kaplicy w podziemiach bazyliki watykańskiej św. Piotra. W czasie wojny założył dwa seminaria duchowne – w Bejrucie (Liban) i w Glasgowie, (Szkocja). Pod jego patronatem w 1947 w Londynie powstał Katolicki Ośrodek Wydawniczy „Veritas"[6]. [7] Po śmierci arcybiskupa Józefa Gawliny w 1964 r. biskup Władysław Rubin został delegatem prymasa Polski, Stefana Wyszyńskiego, do opieki nad emigracją i uchodźstwem polskim (1964–1980)[8]. Objął również stanowisko rektora kościoła i hospicjum Biskupa św. Stanisława w Rzymie. W ramach prac Episkopatu Polski został mianowany biskup Szczepan Wesoły jako sekretarz Komisji ds. Duszpasterstwa Emigracyjnego oraz członkiem Komisji Maryjnej i Komisji ds. Środków Społecznego Przekazu (1980-2003). Ponadto wszedł w skład Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Migrantów i Podróżnych[9]. II wojna światowa[edytuj | edytuj kod] Od momentu przybycia Polskiego Rządu na Uchodźstwie do Londynu główne skupisko polskie w stolicy powstało w dzielnicy South Kensington. Oprócz Ogniska, Daquise-a i Marynki polskich kawiarni koło stacji metra, oraz w pobliżu Samopomocy Marynarki Wojennej, klubu Lotników i SPK na Queen's Gate Terrace, polska (tymczasowa) parafia powstała u księży Oratorianów z uwagi na to że ich reprezentacyjna świątynia, Brompton Oratory, miała miejsce na dobrych kilkaset wiernych. Kościół polski na Devonia Road w ubogiej dzielnicy Islington w północnym Londynie, był za mały i nie dostępny dla wielu polaków którzy osiedlili się przeważnie w zachodnim Londynie. Od okresu wojny do powstania parafii u św. Andrzeja Boboli na Shepherds Bush, przez dwadzieścia lat polska msza odbywała się o trzynastej w niedziele w kościele Brompton[10]. Tam też odbywały się polskie chrzciny, małżeństwa i msze żałobne. Po II wojnie światowej[edytuj | edytuj kod] Po wojnie opieką duszpasterską należało objąć prawie dwieście tysięcy uchodźców – żołnierzy. Wśród nich na szczęście było też 120 kapłanów[11]. W 1948, po odwiedzeniu rok wcześniej Polski i rozmowach z kard. Hlondem, oraz po konsultacjach z episkopatem Anglii i Walii, kard. Francis Griffin, arcybiskup Westminsteru 15 września oficjalnie mianował rektora Polskiej Misji Katolickiej ks. Władysława Staniszewskiego, Wikariuszem Delegatem dla cywilnych Polaków w Anglii i Walii z władzą ordynariusza. Umożliwiło to ówczesnemu rektorowi zaangażowanie księży i zorganizowanie regularnej opieki duszpasterskiej w 18 diecezjach Anglii i Walii. Powstała też prasa katolicka w języku polskim: Gazeta Niedzielna, Życie, Czyn Katolicki, Sodalis Marianus, Marianum w służbie. Założone zostają trzy polskie szkoły średnie – dla dziewcząt w Pitsford (1947-1984) i dla chłopców najpierw w Hereford, potem w Fawley Court (1953-1986)[12]. W Misję włączyły się męskie zgromadzenia zakonne polskich Jezuitów[13], Marianów[14], także Chrystusowców[11]. W latach następnych Polska Misja Katolicka objęła w posiadanie 30 kościołów, 12 kaplic, 39 plebanii i 55 ośrodków parafialnych. W latach 80. Polonię angielską zasiliła fala emigracji po wprowadzeniu stanu wojennego św. Andrzeja Boboli Rektorzy PMK w Wielkiej Brytanii[edytuj | edytuj kod] Rektorzy Ksiądz Antoni Lechert, CR 1894 – 1902 Ksiądz Henryk Cichocki, CR 1902 – 1903 Ksiądz Grzegorz Domański, SDB 1904 – 1906 Ksiądz Piotr Bujara, SDB 1906 – 1913 Ksiądz Jan Symior, SDB 1913 – 1921 Ksiądz Józef Wroński, SDB 1921 – 1926 Ksiądz Teodor Cichos, SDB 1926 – 1938 Wikariusze delegaci Ksiądz Infułat Władysław Staniszewski 1938 – 1974 Ksiądz Prałat Karol Zieliński 1974 – 1991 Ksiądz Infułat Stanisław Świerczyński 1991 – 2002 Ksiądz Prałat Tadeusz Kukla 2002 – 2010 Ksiądz Prałat Stefan Wylężek 2010 –[15] W Szkocji[edytuj | edytuj kod] Istnieje osobna organizacja misyjna na terenie Szkocji[16]. We Francji[edytuj | edytuj kod] Od XIX w. działa najstarsza PMK z siedzibą w Paryżu, założona jeszcze przez takich wieszczów narodowych jak Adam Mickiewicz czy Juliusz Słowacki, którzy byli zmuszeni wyemigrować po powstaniu listopadowym do Francji. W latach 1985-2015 rektorem PMK we Francji był ks. infułat Stanisław Jeż. Od 2015 roku funkcję tę pełni ks. Bogusław Brzyś[17]. Głównym ośrodkiem PMK w Paryżu jest parafia Wniebowzięcia NMP, która współpracuje z polską szkołą w Paryżu przy Ambasadzie RP im. Adama Mickiewicza. W tejże parafii organizowane są katechezy, lekcje języka polskiego dla dzieci i młodzieży oraz nauka języka francuskiego na różnych poziomach nauczania. W Paryżu istnieje kilkanaście polskich parafii i kaplic, w których msze święte odprawiane są w języku polskim, lub okazjonalnie w językach polskim i francuskim, jeśli gości się przedstawicieli francuskich. W całej Francji jest ich około stupięćdziesięciu.[18] Co roku organizowana jest pielgrzymka Polaków na słynne wzgórze Montmartre do bazyliki Najświętszego Serca Pana Jezusa (Basilique du Sacré-Cœur de Montmartre). W Niemczech[edytuj | edytuj kod] Działa od 1945 roku na terenie RFN w wielu skupiskach niemieckiej Polonii. Organizuje przede wszystkim msze w języku polskim i współpracuje ze szkołami polskimi w Niemczech. Do PMK należy również Dom Concordia oraz czasopismo „Nasze Słowo”. W Szwecji[edytuj | edytuj kod] W Sztokholmie działa „Polska Katolska Missionen” (Polska Misja Katolicka). Księża wynajmują protestancki kościół. W każdą niedzielę odbywają się msze święte o 9:00, 10:30 i 12:00 oraz w każdy piątek o godzinie 18:00. Polska Misja dojeżdża poza Sztokholm. W Malmö PMK działa w katolickim kościele S:ta Maria i Rosengård[19]. W Göteborgu działa przy Kristus Konungens kyrka. W każdą niedzielę jest celebrowana jedna msza święta. W Stanach Zjednoczonych[edytuj | edytuj kod] Towarzystwo Chrystusowe dla Polonii Zagranicznej. Parafie prowadzone przez Chrystusowców Werbiści w Polskim Centrum Polonijnym Jana Pawła II w Yorba Linda Jezuici w Polskich Ośrodkach Duszpasterskich Przypisy[edytuj | edytuj kod] ↑ "Józef Feliks Gawlina Biskup Polowy Polskich Sił Zbrojnych" w Emigracyjna Rzeczpospolita 1939-1990, t. III. opr. A. K. Kunert, Warszawa 2002 ↑ Władysław Bochnak, W służbie Bogu i ludziom. Sylwetki Ślązaków, Marki-Struga 1989, s. 200-211 ↑ T. Kryska Karski i S. Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej wyd. Editions Spotkania Warszawa 1991 ↑ Henryk P. Kosk, Generalicja polska, wyd. Oficyna wydawnicza "Ajaks" Pruszków 1998 ↑ Dział urzędowy. Zarządzenie Ministra Spraw Wojskowych z dnia 12 listopada 1939 w sprawie działalności stowarzyszenia Polski Czerwony Krzyż w czasie wojny. „Monitor Polski”, s. 1, 268-270 z 1 grudnia 1939. ↑ Henryka Wolna-Van Das, Biskup polowy Józef Gawlina – w 100 lecie urodzin, Polska Zbrojna, listopad 1992 ↑ Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1990, s. 768-769. ISBN 83-211-1096-7. ↑ Polska Misja Katolicka w bazie (ang.) [dostęp 2011-10-09] ↑ Prokop, Biskupi Kościoła katolickiego w III Rzeczpospolitej. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych „Universitas”, 1998, s. 153–155. ISBN 83-7052-900-3. ↑ Historia parafii, church/pl [dostęp 2016-04-14]. ↑ a b Chrystusowcy w Wielkiej Brytanii. [dostęp 2011-10-26]. ↑ Adam Romejko. POLSKIE SZKOLNICTWO KATOLICKIE I OŚRODKI WYCHOWAWCZE W WIELKIEJ BRYTANII. „Studia Gdańskie XIV”, s. 201-235, 2001. ↑ Parafia MB Miłosierdzia w Londynie - Willesden Green. [dostęp 2011-10-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-11-12)]. ↑ Marianie - Wielka Brytania. W: Zgromadzenie Księży Marianów - Prowincja Opatrzności Bożej [on-line]. ↑ Historia PMK. W: Polska Misja Katolicka w Anglii i Walii [on-line]. [dostęp 2011-10-26]. ↑ Polska Misja Katolicka w Szkocji ↑ Ewa Biedroń: Ks. Bogusław Brzyś nowym rektorem Polskiej Misji Katolickiej we Francji. RDN, 2015-09-16. [dostęp 2015-10-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-10-04)]. ↑ PolskiFR, [dostęp 2021-10-26]. ↑ Polska Misja Katolicka (pol.). [dostęp 2018-07-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-07-15)]. Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod] PMK Anglia i Walia PMK Francja PMK Niemcy PMK Szwecja pde pde Kuria diecezjalna w Oslo wydaje "Informator Katolicki" dla polskiej społeczności w Norwegii. Ułatwia również Polakom zapisanie się do Kościoła. Czasopismo powstało z inicjatywy biskupa Bernta Eidsviga "w odpowiedzi na rosnące potrzeby duszpasterskie. Ma to być kanał komunikacji dla Polaków mieszkających w Norwegii". Wszystkie teksty zamieszczone w publikacjach są w języku polskim, jedynie strony dla dzieci napisane są w dwóch językach, polskim i norweskim. Czasopismo wysyłane jest do wszsytkich domów, w których mieszkają osoby pochodzenia polskiego. Dostępne jest również online. Aby dowiedzieć się więcej na temat "Informatora Katolickiego", można napisać wiadomość na adres ik@ Informator Katolicki, Za redakcję "Informatora Katolickiego" odpowiedzialny jest Karol Michalczuk, magister teologii z Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, który prowadzi katechezy przy Kościele Św. Olafa w Oslo. Chociaż ostatnie wydarzenia związane z nielegalną rejestracją obcokrajowców, nie pomogły Kościołowi w tworzeniu atmosfery zaufania, to zapewne wielu Polaków skorzysta na takiej publikcaji jak "Informator Katolicki". Kościół jest jednym z miejsc jednoczenia się polskiej społeczności i dla wielu Polaków jest ważnym elementem nie tylko religijnym, ale także integracyjnym. fot. Sebastian Schritt/ Należy wspomnieć o tym, że spora częśc Polaków mieszkających w Norwegii należy do Kościoła z własnej woli. Wielu również, którzy dopiero chcą tutaj osiąść, chciałoby się do niego zapisać. Dla osób praktykujących jest to przydatna rzecz, ponieważ ułatwia i przyspiesza przygotowanie do takich sakramentów jak: chrzest w Norwegii, Pierwsza Komunia, bierzmowanie czy ślub w Norwegii. Osoby, które chciałyby się zarejestrować, odsyłamy do formularza na stronie internetowej. Innym sposobem rejestracji jest wypełnienie takiego formularza zamieszczonego w "Informatorze Katolickim" i oddanie go do biura parafialnego lub wysłanie wiadomości e-mail na adres personnummer@ Informator Katolicki, Zobacz także: Źródła: Zdjęcie frontowe: fotolia - royalty free To może Cię zainteresować Gjelds Monitor to narzędzie do monitorowania Twoich pożyczek i kart kredytowych w Norwegii. Porównanie Twoich rat na tle innych kredytobiorców. Pomocna ocena warunków Twoich pożyczek i kart kredytowych. Refinansuj i oszczędzaj Dowiedz się czy możesz obniżyć wysokość swojej raty za pomocą refinansowania. Ponad 6 500 razy użytkownicy włączyli monitorowanie swojego zadłużenia w Norwegii.

polska misja katolicka w norwegii